عشق واقعی در یک نگاه به جود می آید

پاییز است...

بغض آسمان می ترکد...

فرشته ها می گریند...

کسی چه می داند...

آن که می گوید دوستت دارم

خنیاگر غمگینی ست

که آوازش را از دست داده است.

ای کاش عشق را

زبان سخن بود...

هزار کاکلی شاد

در چشمان توست

هزار قناری خاموش

در گلوی من.

عشق را

ای کاش زبان سخن بود...

آن که می گوید دوستت دارم

دل اندوهگین شبی ست

که مهتابش را می جوید.

ای کاش عشق را

زبان سخن بود...

هزار آفتاب خندان در خرام توست

هزار ستاره ی گریان

در تمنای من.

عشق را

ای کاش زبان سخن بود...

شاید برای تنهایی من یا غریبی تو...

می خوام از تنهایی یه ادم بگم

از بیچارگی یه کس بگم

گویم از تک تک انسان ها

گویم از سخنان یک عاشق دلباخته

شکست این دل به هر گونه که به اندیشی

چه می شود اگه اون تا اخرش می موند

ای عشق ای عشق

چی می شود همه اینگونه همدیگرو تنها نمی ذاشتند

به یک بهانه ای کوچک

رودی در این دل نهادم که هر کس تشنه عشق است

بیایدو سیراب شود 

هر کسی می امد به یک بهانه خاص وقتی که سیراب می شود

پا به فرار می ذاشت

دوباره که تشنه تر می شود

می آمد

یکی آمد که خیلی تشنه بود

هر چی می نوشید تشنگیش بر طرف نمی شود

انقدر در دلم لانه ای باز کرده بود

که هیچ گاه نمی خواستم که برود

نمی دانم چه شد وقتی که سیراب از عشق شد

آن هم پا به فرار گذاشت

باز من و ماندم با تنهایی  ........

       تو شوخی شوخی به من لبخند زدی ولی من جدی جدی عاشقت شدم.

           تو شوخی شوخی فراموشم کردی ولی من جدی جدی برات میمیرم.

ستاره وقتی میشکنه میشه: شهاب

ولی

دلی که میشکنه میشه: سوال بی جواب 

گفتمش بی تو چه باید کرد؟            عکس رخساره ی ماهش را داد

گفتمش همدم شب هایم کو؟             تاری از زلف سیاهش را داد

وقت رفتن همه را می بوسید           به من از دور نگاهش را داد

یادگاری به همه داد و                  به من انتظار سر راهش را داد

                                                       میخوامکه نری تو از کنارم 

   ازت زیاد خاطره دارم                           میخوام اسم تو من نفس بذارم 

  ازتو بگم در سایه سارم                       هر جابری من دوستت میدارم  

   از عاشقای این دیارم                               به یاد شبای زیر بارون 

  که خیس میشد تمامسرا پامون               شبا همش من خواب تو را می بینم 

  بین هفت تا آسمون رو زمینم                   میدونی طاقت جدایی روندارم  

                                     با تو مثل صد تا بهارم

اوايل حالش خوب بود ؛ نميدونم چرا يهو زد به سرش. حالش اصلا طبيعي نبود .همش بهم نگاه ميكرد و ميخنديد. به خودم گفتم : عجب غلطي كردم قبول كردم ها.... اما ديگه براي اين حرفا دير شده بود. بايد تا برگشتن اونا از عروسي پيشش ميموندم.خوب يه جورائي اونا هم حق داشتن كه اونو با خودشون نبرن؛ اگه وسط جشن يهو ميزد به سرش و ديوونه ميشد ممكن بود همه چيزو به هم بريزه وكلي آبرو ريزي ميشد.

اونشب براي اينكه آرومش كنم سعي كردم بيشتر بش نزديك بشم وباش صحبت كنم. بعضي وقتا خوب بود ولي گاهي دوباره به هم ميريخت.    يه بار بي مقدمه گفت : توهم از اون قرصها داري؟ قبل از اينكه چيزي بگم گفت : وقتي از اونا ميخورم حالم خيلي خوب ميشه . انگار دارم رو ابرا راه ميرم....روي ابرا كسي بهم نميگه ديوونه...! بعد با بغض پرسيد تو هم فكر ميكني من ديوونه ام؟؟؟ ... اما اون از من ديوونه تره . بعد بلند خنديد وگفت : آخه به من ميگفت دوستت دارم . اما با يكي ديگه عروسي كرد و بعد آروم گفت : امشبم عروسيشه

جوهرداشت برام چی می نوشتین؟؟؟؟؟؟

دوستان حتما تو قسمت نظرات برام بنویسین ممنون

یکی بهم گفت می نوشتم نوازشم کن شما چی منتظرم